FR NL EN

Religieuze leiders / euthanasiewet /déclarations anticipées

ImprimerRecommander
[Français] 7 novembre 2013

Sommaire

  •   Euthanasie: Tegen-opinie van verschillende professoren geneeskunde en ethiek
  •   Religieuze leiders tegen uitbreiding belgische euthanasiewet
  •   Déclarations anticipées en fin de vie : plus de chiffres
  • Euthanasie: Tegen-opinie van verschillende professoren geneeskunde en ethiek

    07/11/2013 - Fin de vie

    Opinie gepubliceerd in De Morgen 7/10/2013
     Zorg om levenseinde verdraagt geen demagogie "Het ideaal van de 'best medical practice' realiseer je niet door de relatie kind/arts verder te juridiseren", stellen verschillende professoren geneeskunde en ethiek.

    De Morgen pakt uit met een voorpagina die schreeuwt om aandacht: er is volgens een aantal kinderartsen een snelle, onverwijlde uitbreiding van de euthanasiewet naar minderjarigen nodig (DM 6/11). De grote meerderheid van de bevolking zou de medische wereld steunen in deze vraag om eindelijk een open transparant gesprek tussen ten dode opgeschreven minderjarige patiënten en de arts mogelijk te maken.

    Ook ouders zijn blijkbaar vragende partij. De optie euthanasie is nu taboe en dat maakt de best medical practice onmogelijk. Er zijn geen alternatieven, palliatieve sedatie is een stoplap die de concrete noden niet dekt en eigenlijk neerkomt op het uitstellen van definitieve beslissingen. Mocht de uitbreiding van de wet er komen, dan zal de evidence based medecine zegevieren: men zal kunnen registreren, meten en tot een wetenschappelijk onderbouwde zorg om het levenseinde komen, ook bij terminaal zieke kinderen.

    Grijze zone
    Is het werkelijk zo dat een meerderheid van het medisch korps in België de situatie rond het ziekbed van zwaar zieke kinderen als onhoudbaar en onduldbaar ervaart? Men hoort andere geluiden. Medici met jaren expertise en ervaring steunen de uitbreiding van de wet niet, net omdat de zorg aan het ziekbed van stervende kinderen nu al complex genoeg is: het ideaal van de best medical practice realiseer je niet door de relatie kind/arts verder te juridiseren. De bewering dat een gesprek "in sereniteit en vertrouwen" over het stopzetten van nutteloze behandelingen thans onmogelijk is, slaat nergens op. De oproep om tot evidence based medecine te komen rond euthanasie spant de kar voor het paard: eerst de praktijk invoeren, dan registreren om te tonen dat alles in orde is. De auteurs spreken ook van het "vermijden van een grijze zone" door te depenaliseren wat nu al in het verborgene gebeurt. Volgens recent onderzoek wordt slechts 73 procent van de euthanasieprocedures in Vlaanderen en 58 procent in Wallonië gerapporteerd. Het depenaliseren van euthanasie op kinderen biedt dus geen garantie dat we in de toekomst de grijze zone gaan vermijden.

    Het is bovendien verwarrend te beweren dat de overgrote meerderheid van de bevolking vragende partij zou zijn voor een uitbreiding van de euthanasiewet. Wat men in het opiniestuk verzwijgt, is dat het wetsvoorstel dat voorligt niet alleen betrekking heeft op terminaal zieke kinderen die fysiek lijden, maar ook euthanasie wil mogelijk maken voor niet-terminaal zieke kinderen die psychisch lijden. Is de bevolking het daar mee eens? Bovendien kan de vraag gesteld worden of de meerderheid van de bevolking eigenlijk weet wat de huidige wet precies inhoudt, laat staan enig idee heeft van de situatie van kinderen die terminaal ziek zijn en hoe artsen en ouders daarmee pogen om te gaan. Al evenmin is men goed op de hoogte over wat de globale palliatieve zorg in feite behelst en hoe nauwgezet en deskundig men in dit land poogt om die steeds beter uit te bouwen. In België is op dit domein inderdaad veel goeds tot stand gebracht door zorgverleners die in stilte en met toewijding het beste van zichzelf geven voor mensen in de laatste fase van hun leven.

    Recht op informatie
    De oproep in De Morgen tot onverwijlde uitbreiding van de euthanasiewet is echter geen voorbeeld van die zorg. Het is veeleer een vorm van stemmingmakerij waarvan de eigenlijke motieven onduidelijk zijn. Deze oproep houdt de bevolking ten onrechte voor dat men op de afdelingen pediatrie in de Belgische ziekenhuizen onduldbare toestanden meemaakt die alleen door een uitbreiding van de euthanasiewet kunnen worden geremedieerd. Dit is misleidend en doet geen recht aan de complexiteit en kwaliteit van de zorg bij het levenseinde van terminaal zieke kinderen.

    Het zou bijgevolg goed zijn als men in de media ook eens aangeeft hoe het komt dat verschillende artsen in eer en geweten vragen hebben bij een uitbreiding van de euthanasiewet, maar ook bij de huidige wet en (vooral) de wijze waarop de naleving hiervan (niet) wordt opgevolgd en gecontroleerd. De bevolking heeft recht op goede en volledige informatie over dit alles. Pas dan zijn wetgeving en politiek beleid mogelijk ter ondersteuning van een humane en beschaafde geneeskunde waar niet ideologische strijd maar wel de nastreving van echte zorg centraal staat.

    Ondertekend door: Prof. Dr. Willem Lemmens (voorzitter Centrum voor Ethiek, Universiteit Antwerpen), Prof. Dr. Lieven Lagae (diensthoofd kinderneurologie, UZ Leuven), Dr. Benoît Beuselinck (medisch oncoloog, UZ Leuven), Prof. Dr. Chris Gastmans (medisch ethicus, KU Leuven), Prof. Dr. Timothy Devos (hematoloog, UZ Leuven), Prof. Dr. Gunnar Naulaers (neonatoloog UZ Leuven), Prof. Dr. Stefaan Van Gool (hoofd pediatrie neuro-oncologie UZ Leuven), Prof. Dr. Yvonne Denier (filosoof en ethicus, KU Leuven), prof. dr. Guy Vanheeswijck (filosoof, Universiteit Antwerpen), prof. dr. emeritus Herman De Dijn (filosoof, KU Leuven), prof. dr. Antoon Vandevelde (filosoof, KU Leuven) .

     

    Religieuze leiders tegen uitbreiding belgische euthanasiewet

    07/11/2013 - Fin de vie

    In een gemeenschappelijk communiqué kanten de religieuze leiders van ons land zich tegen een gebeurlijke uitbreiding van de euthanasiewet. Ze maken zich grote zorgen over het gevaar voor wat ze een toenemende banalisering noemen van een zo zwaarwichtige aangelegenheid als de problematiek van het levenseinde.

    Het communiqué is ondertekend door dominee Steven Fuite, voorzitter van de Verenigde Protestantse Kerk in België; rabbijn Albert Guigui, grootrabbijn van Brussel; kanunnik Robert Innes, voorzitter van het Centraal Comité van de Anglicaanse Kerk in België; Geert Lorein, voorzitter voor de Federale Synode van Protestantse en Evangelische Kerken in België; mgr. André-Joseph Léonard namens de katholieke Kerk, metropoliet Panteleimon Kontogiannis, exarch van het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel (orthodoxe Kerk); en Semsettin Ugurlu, voorzitter van de Executieve van Moslims van België.

    Hierna volgt de integrale tekst van het communiqué.

    Nu het parlement zich opnieuw buigt over een mogelijke uitbreiding van de euthanasiewet uit 2002 willen wij nogmaals onze stem laten horen. Wij doen dat als burgers met filosofische argumenten en als gelovigen en erfgenamen van onze religieuze tradities in dit debat, dat de hele samenleving aanbelangt. Wij zijn gekant tegen een uitbreiding van de wet en maken ons grote zorgen over het gevaar voor een toenemende banalisering van een zo zwaarwichtige aangelegenheid.

    Alle lijden, zowel fysiek als mentaal, en vooral het lijden van kinderen doet ons huiveren. Maar voorstellen dat minderjarigen zouden kunnen beslissen over hun eigen euthanasie, houdt een overbelasting in van hun oordeelsvermogen en dus ook van hun vrijheid.
    Voorstellen dat mensen met dementie geëuthanaseerd kunnen worden, is een ontkenning van hun waardigheid en levert hen over aan het oordeel, of zelfs de willekeur, van mensen die deze beslissing nemen.
    Het medische en verplegende personeel wordt onder druk gezet om een zogenaamde medische handeling te stellen.

    In plaats van de lijdende medemens bij te staan door hem met mensen en middelen te omringen en te ondersteunen, lopen we hier juist het risico de lijdende mens te isoleren, een schuldgevoel te bezorgen en te veroordelen tot de dood. De wilsbeschikking die de wet voorziet, dreigt steeds meer een leeg begrip te worden. Het risico bestaat dat de gewetensvrijheid van de betrokken personen niet kan worden verzekerd.

    Euthanasie van kwetsbare mensen, kinderen of mensen met dementie, is radicaal in strijd met hun menselijke waardigheid. We kunnen daarom niet meestappen in een logica die leidt tot het ondergraven van de fundamenten van de samenleving.”


    Bron : KerkNet
     

    Déclarations anticipées en fin de vie : plus de chiffres

    04/11/2013 - Fin de vie

    Entre le 1er janvier et la mi-octobre 2013 , 15.279 déclarations anticipées de volonté d’euthanasie auraient été enregistrées dans les différentes administrations communales du pays. Ce nombre dépasse déjà le chiffre de l’année 2012, qui était d’un peu plus de 12.000. Depuis le 1er septembre 2008, tout citoyen peut effectivement se rendre à la commune pour y faire enregistrer une déclaration anticipée en matière d’euthanasie, au cas où ils se trouveraient un jour dans un état d’inconscience irréversible et ne seraient plus en l’état de la demander. Cette déclaration doit être renouvelée tous les cinq ans.
    Répondant à une question parlementaire de la Sénatrice Elke SLEURS (Question n°5-8649 du 27 mars 2013) la réponse obtenue le 2/09/2013 donne les chiffres des déclarations anticipées en fin de vie ventilées selon certains critères tels que la répartition par tranche d'âge, la répartition régionale, répartition hommes / femmes. S’y trouvent aussi le nombre d’euthanasies déclarées sur base d'une déclaration anticipée, et le lieu où se pratiquent l'ensemble des euthanasies déclarées en Belgique.

    Voir les tableaux  ICI  - Voir aussi Fiche Didactique "Déclaration anticipée en fin de vie"

     

Faire un don à l'IEB